دهلیز

باد است که می وزد و خبری از طوفان نیست این بار. باد می وزد و تمام هستی ام را محیط می شود. مو بر تنم سیخ می کند و موهایم را پریشان به رقابت با رو سری تنها می گذارد . دستهایم را به نوازشش وادار می کند و آرام آرام به جان درونم  می افتد .

من تنها وقتی زندگی را باور می کنم که باد می وزد!